Γράφει η Ρωξάνη Κορδώνη
Εκπαιδευτικός φυσικής αγωγής/Μεταπτυχιακή φοιτήτρια στον Δημόσιο Λόγο και τα Ψηφιακά Μέσα.
Auguste Rodin
Μέσα στις μέρες που κυλούν γεμάτες υποχρεώσεις, προθεσμίες και βιασύνη, κάτι μένει πίσω. Κάτι που δεν φωνάζει αλλά σιγομιλά. Το σώμα μας.
Αυτό που μας κρατά όρθιους, που μας μεταφέρει, που μας υπενθυμίζει — όταν το ακούμε.
Και όμως, το πιέζουμε. Το αγνοούμε. Συχνά το παρατηρούμε μόνο όταν δυσκολεύεται: όταν πονά, όταν δεν αντέχει άλλο, όταν «σπάει».
Αλλά το σώμα είναι πολλά περισσότερα από μια μηχανή που χρειάζεται συντήρηση.
Είναι ιστορία.
Κουβαλά μέσα του όλα όσα έχουμε ζήσει.
Όσα ειπώθηκαν και όσα ποτέ δεν βγήκαν σε λέξεις.
Θυμάται. Τη χαρά, την αγωνία, το άγγιγμα, την αναμονή.
Εκεί αποθηκεύονται τα μεγάλα και τα μικρά. Οι ρυθμοί που μας φορτώθηκαν, οι κινήσεις που δεν προλάβαμε να κάνουμε, οι ανάγκες που μπήκαν στην άκρη.
Η φροντίδα του σώματος δεν είναι πολυτέλεια.
Είναι μια πράξη αναγνώρισης. Όχι για να το αλλάξουμε, αλλά για να του δώσουμε χώρο να είναι.
Να σταθούμε για λίγο, να αναπνεύσουμε, να νιώσουμε πού βρισκόμαστε.
Δεν χρειάζονται πολλά. Μια στιγμή σιωπής. Μια ανάσα.
Ένα άνοιγμα, μέσα μας και γύρω μας.
Το σώμα δεν ζητά τελειότητα. Ζητά παρουσία.
Κι όταν τη βρει, απαντά με κάτι πολύτιμο: ζωή.
