Η ομορφιά χωρίς σκηνή

«Μέσα σε έναν κόσμο με φασαρία, ας αφήσουμε λίγη ευγένεια…»

Ρ.Κ.

Ζούμε σε μια εποχή που όλα θέλουν να φαίνονται. Οι φωνές υψώνονται. Οι στιγμές καταγράφονται πριν καν βιωθούν. Όμως όσο περισσότερο φαίνεται κάτι, τόσο πιο συχνά χάνει την ουσία του.

Υπάρχει όμως και μια άλλη ομορφιά.

Τη συναντάς στο πρόσωπο που δεν επιδιώκει να εντυπωσιάσει. Στον άνθρωπο που δε γεμίζει τον χώρο αλλά τον κατοικεί. Στην κίνηση που δεν τραβάει την προσοχή αλλά αφήνει αίσθηση.

Αυτή η ομορφιά δεν επιδεικνύεται. Δε φωνάζει. Απλώς υπάρχει. Και συγκινεί ακριβώς επειδή δεν προσπαθεί να γίνει κάτι άλλο από αυτό που είναι.

Σε μια εποχή που όλα αναζητούν σκηνή και κοινό, που οι στιγμές γεμίζουν θόρυβο και εντύπωση, η ήσυχη παρουσία μοιάζει να μην έχει χώρο. Κι όμως, εκεί βρίσκεται η ουσία. Όχι σε αυτό που προβάλλεται αλλά σε αυτό που βιώνεται.

Δεν είναι εύκολο να σταθείς έτσι όπως είσαι. Χωρίς ρόλους, χωρίς να εξηγείς. Αλλά είναι λυτρωτικό.

Όταν πάψεις να προσπαθείς να φανείς, όταν σταθείς για λίγο στη σιωπή, κάτι μέσα σου γαληνεύει.

Κι εκεί, χωρίς προσπάθεια, ακούς ξανά αυτό που ήταν πάντα ριζωμένο. Τον ρυθμό σου, την αίσθηση, τη ζωή.

Κάποιες στιγμές, λίγες, σχεδόν αθόρυβες, μας θυμίζουν ότι η ομορφιά δεν χρειάζεται να εντυπωσιάσει. Ότι η αλήθεια δεν επιβάλλεται. Και πως αυτό που μένει τελικά, δεν είναι ό,τι φάνηκε περισσότερο άλλα ό,τι ήταν αληθινό.

Να μη φοβόμαστε τη σιωπή. Να μη φοβόμαστε την απλότητα. Είναι κι αυτός ένας τρόπος να υπάρχουμε.

Ίσως τελικά, αυτό να είναι και η πιο βαθιά μορφή αισθητικής. Να μπορείς να είσαι χωρίς να χρειάζεται να φαίνεσαι.

 Ρωξάνη Κορδώνη

Εκπαιδευτικός Φυσικής Αγωγής

Μεταπτυχιακές σπουδές στο Δημόσιο Λόγο & τα Ψηφιακά Μέσα.