Γράφει η Ρωξάνη Κορδώνη
Εκπαιδευτικός Φυσικής Αγωγής / Μεταπτυχιακή φοιτήτρια στον Δημόσιο Λόγο και τα Ψηφιακά Μέσα.
Η αδικία γλιστρά μέσα στην καθημερινότητα.
Στην αρχή μας ταράζει,
ύστερα μας κουράζει
κι αργά, σχεδόν ανεπαίσθητα, γίνεται συνήθεια.
Μάθαμε να βλέπουμε το άδικο και να μη μιλάμε.
Να προσπερνάμε την ανάγκη, τη φτώχεια, την απώλεια,
λες και δε μας αφορά.
Σιγά- σιγά, μάθαμε και να μη νιώθουμε.
Να αντέχουμε τα πάντα, χωρίς όμως να αντιδρούμε σε τίποτα.
Καθημερινά βλέμματα που δε συναντιούνται.
Φωνές που σβήνουν.
Σιωπή που γίνεται συνήθεια.
Μια κοινωνία που παραδίδει τη φωνή της.
Που κοιμάται σε έναν ύπνο βαθύ, άψυχο, επικίνδυνο.
Κι όμως, μέσα σε αυτή την επίπλαστη κανονικότητα,
υπάρχουν άνθρωποι που αντιστέκονται.
Πάντα θα υπάρχουν.
Άνθρωποι που φυλάνε τη φλόγα.
Που δε συνηθίζουν το σκοτάδι.
Που σου θυμίζουν, καθημερινά,
πως η ζωή είναι συμμετοχή, είναι δράση.
Πως η ζωή είναι η καρδιά που αρνείται να μένει μουδιασμένη.
Είναι η ελπίδα, η φροντίδα, η σύνδεση.
Είναι εκείνοι οι καθημερινοί άνθρωποι
που ρίχνουν φως στη δική μας λήθη
και μας δείχνουν πως η Ανθρωπιά δεν σβήνει,
όσο υπάρχουν καρδιές που αντιστέκονται.
