Ο χριστουγεννιάτικος στολισμός μιας πόλης δεν αποτελεί μόνο αισθητική επιλογή. Αποτελεί και ένδειξη προτεραιοτήτων. Και στη Βόνιτσα, για ακόμη μία χρονιά, η εικόνα που διαμορφώθηκε στις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς φανέρωσε μια παλιά, γνώριμη ανισορροπία.
Στην περιοχή της Μπούχαλης, ο φετινός στολισμός περιορίστηκε σε ένα δέντρο έξω από την εκκλησία των Αγίων Αποστόλων, με λίγα λευκά λαμπάκια, χαμηλής έντασης και εμβέλειας. Πρόκειται για μια περιοχή όπου διαμένει περίπου το ένα τέταρτο του πληθυσμού της πόλης, γεγονός που καθιστά την εικόνα αυτή τουλάχιστον δυσανάλογη σε σχέση με το μέγεθος και τη σημασία της.
Ο στολισμός είναι πολιτική πράξη
Αντίθετα, στο Παζάρι και κυρίως στην παραλιακή ζώνη του λιμανιού, ο στολισμός ήταν εκτεταμένος και έντονος, με εμφανή στόχο τη δημιουργία εορταστικής εικόνας υψηλής προβολής. Η διαφορά ανάμεσα στις δύο περιοχές ήταν εμφανής και δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Μια εικόνα με ιστορικό βάθος
Η αντίθεση αυτή δεν αποτελεί φαινόμενο των τελευταίων ετών. Αντιθέτως, έχει βαθιές ρίζες στην ιστορική και κοινωνική διαμόρφωση της Βόνιτσας.
Από τις αρχές του 20ού αιώνα, το Παζάρι —λόγω της εγγύτητάς του στο λιμάνι— συγκέντρωνε το εμπόριο, τη δραστηριότητα και τους οικονομικούς πόρους. Η Μπούχαλη, από την άλλη, αναπτύχθηκε ως περιοχή αγροτών, κτηνοτρόφων και εργαζομένων της γης. Περιοχή προσφοράς και μόχθου, αλλά με διαχρονικά περιορισμένη προβολή και χαμηλή προτεραιοποίηση στις δημόσιες παρεμβάσεις.
( Έχω αναφερθεί και σε προηγούμενα άρθρα Μου πάνω σε αυτό το ζήτημα)
Η φετινή εικόνα του στολισμού έδειξε πως αυτή η ιστορική διάκριση δεν έχει εξαλειφθεί. Αντίθετα, επαναλαμβάνεται με σύγχρονους όρους.
Ευθύνη πέρα από πρόσωπα και θητείες
Σημαντικό είναι να επισημανθεί ότι η εικόνα αυτή δεν βαραίνει αποκλειστικά τη σημερινή δημοτική αρχή. Όλες οι δημοτικές διοικήσεις, διαχρονικά, αντιμετώπισαν τη Μπούχαλη με παρόμοιο τρόπο: ως περιοχή χαμηλότερης προβολής και μικρότερης ανάγκης για παρεμβάσεις.
Η άνιση κατανομή του εορταστικού στολισμού δεν μπορεί πλέον να αποδοθεί σε σύμπτωση ή έλλειψη χρόνου. Όταν επαναλαμβάνεται επί δεκαετίες, συνιστά πάγια πρακτική.
Ο στολισμός, όσο δευτερεύον κι αν φαίνεται, λειτουργεί συμβολικά. Δηλώνει ποια σημεία της πόλης θεωρούνται «κεντρικά» και ποια παραμένουν στο περιθώριο.
Γιατί οι γιορτές δεν είναι μόνο για τους επισκέπτες.
Δεν είναι μόνο για την παραλία.
Δεν είναι μόνο για τις φωτογραφίες
Ένα κάλεσμα για τις εορτές που έρχονται
Καθώς πλησιάζουν και άλλες εορταστικές περίοδοι μέσα στο έτος, το ζήτημα αυτό αξίζει να επανεξεταστεί σοβαρά. Όχι με λογική αντιπαράθεσης, αλλά με λογική ισοτιμίας.
Η Βόνιτσα δεν είναι μόνο η παραλία και το Παζάρι. Είναι και η Μπούχαλη. Είναι οι γειτονιές της, οι άνθρωποί της, η καθημερινότητά της.
Η Μπούχαλη δεν ζητά χάρη.
Ζητά αυτό που της στερείται εδώ και δεκαετίες: ορατότητα.
Δεν ζητά κανείς υπερβολές.
Ζητά σεβασμό.
Το ζητούμενο για τις επόμενες εορτές δεν είναι περισσότερα φώτα, αλλά δικαιότερη κατανομή. Όχι εντυπωσιασμός, αλλά παρουσία. Όχι βιτρίνα, αλλά συνοχή.
Γιατί μια πόλη που γιορτάζει, οφείλει να φωτίζει όλους τους κατοίκους της.
Δεν πρόκειται για ζήλια.
Ούτε για αντιπαλότητα , για να ξεκαθαρίσω τη θέση μου.