Με ιδιαίτερη συγκίνηση –και μια δόση δικαιολογημένης «υπερηφάνειας»– παρακολουθήσαμε την πρόσφατη ανάρτηση της Δημοτικής Αρχής, με την οποία ενημερωθήκαμε ότι, μετά από τρία ολόκληρα χρόνια διοίκησης, επιτέλους άναψαν οι λάμπες σε έναν δρόμο της Βόνιτσας.
Ναι, πρόκειται για το γνωστό, δύσκολο και απαιτητικό έργο: να δοθεί ρεύμα σε φωτιστικά.
Και ενώ η ανάρτηση συνοδευόταν από θριαμβευτικό τόνο, ήρθε και η εύστοχη –και μάλλον αποστομωτική– παρατήρηση του πρώην Δημάρχου, ο οποίος σχολίασε ότι μετά από δύο χρόνια, το έργο που παρουσιάζεται είναι… ότι άναψαν οι λάμπες.
Τόσο απλά. Τόσο ουσιαστικά.
Διότι πράγματι, χρειάζεται ιδιαίτερη επιμονή, στρατηγικός σχεδιασμός και –ας το παραδεχτούμε– διοικητικό θάρρος για να ολοκληρωθεί ένα τέτοιο «εμβληματικό» έργο μέσα σε μόλις δύο χρόνια.
Την ίδια στιγμή, βέβαια, η καθημερινότητα των πολιτών συνεχίζει να φωτίζεται… επιλεκτικά:
Η είσοδος της Παλαίρου παραμένει στο σκοτάδι, ίσως για να διατηρεί τον χαρακτήρα της «μυστηριώδους άφιξης».
Η είσοδος της Βόνιτσας διαθέτει τον απολύτως απαραίτητο φωτισμό, ίσα-ίσα για να μη δοκιμάζουμε τις αντοχές μας σε κάθε διαδρομή.
Ο νέος παραλιακός πεζόδρομος στην Βόνιτσα προσφέρεται ιδανικά για νυχτερινές περιπέτειες χωρίς φώτα, για όσους αγαπούν την αδρεναλίνη.
Ο δρόμος της Χώρας παραμένει πιστός στην παράδοση της συσκότισης.
Στην παραλία της Βόνιτσας, ορισμένες λάμπες συνεχίζουν να «ξεκουράζονται» σβηστές.
Και στην πλατεία, κάποια φωτιστικά φαίνεται πως ακολούθησαν… άγνωστη πορεία.
Όμως, ας μην είμαστε άδικοι. Υπάρχει έργο. Υπάρχει προσπάθεια. Υπάρχει όραμα:
ένα δημοτικό παρκινγκ στην παραλία,
η σταδιακή «απελευθέρωση» του Κάστρου από τα δέντρα του,
και ένας φωτισμός του Κάστρου που –όταν δεν μειώνεται– μας θυμίζει ότι η πόλη μπορεί να λάμπει… από μακριά.
Ίσως, τελικά, το μήνυμα της Δημοτικής Αρχής να είναι βαθύτερο: να μάθουμε να εκτιμάμε τα μικρά. Ένα φως που ανάβει. Έναν διακόπτη που λειτουργεί. Μια υπόσχεση που, μετά από χρόνια, γίνεται πράξη – έστω και αυτονόητη.
Με αυτή τη λογική, περιμένουμε με αγωνία τα επόμενα μεγάλα έργα:
μια βρύση που θα τρέχει νερό,
έναν δρόμο χωρίς λακκούβες,
ή –γιατί όχι– έναν πεζόδρομο που θα φωτίζεται.
Μέχρι τότε, ας απολαύσουμε το επίτευγμα.
Άλλωστε, δεν ανάβουν κάθε μέρα… λάμπες.
