Σήμερα έγιναν οι τοποθετήσεις των σχολικών καθαριστριών στον Δήμο Ακτίου-Βόνιτσας και για ακόμη μία φορά τίθενται σοβαρά ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο λαμβάνονται αποφάσεις που επηρεάζουν άμεσα τη ζωή και την καθημερινότητα των εργαζομένων. Μιλάμε για γυναίκες που εργάζονται 10, 15 ακόμη και 20 χρόνια στα ίδια σχολεία, γνωρίζουν τους χώρους, τις ανάγκες τους και έχουν προσφέρει επί χρόνια την εργασία τους με συνέπεια.
Και σήμερα, με αποκλειστική απόφαση του Δημάρχου και χωρίς να έχει δοθεί μια ξεκάθαρη, δημόσια και πειστική αιτιολόγηση, κάποιες από αυτές απομακρύνονται από τα σχολεία στα οποία εργάζονταν επί χρόνια και μετακινούνται σε άλλες περιοχές.
Και εδώ αρχίζουν τα πραγματικά εξοργιστικά. Εργαζόμενες με αποδοχές που αγγίζουν τα 400ευρώ το μήνα καλούνται να κάνουν καθημερινά μετακινήσεις που φτάνουν ακόμη και τα 100 χιλιόμετρα πήγαινε-έλα. Αυτό δεν είναι απλώς ταλαιπωρία. Είναι οικονομική και εργασιακή εξόντωση. Πώς μπορεί ένας άνθρωπος με έναν τόσο χαμηλό μισθό να ανταπεξέλθει σε καθημερινές μετακινήσεις δεκάδων χιλιομέτρων;
Αυτή η απόφαση, όμως, δημιουργεί και ένα τεράστιο λειτουργικό πρόβλημα. Δεν θα υπάρχει πλέον ομαλή λειτουργία των σχολείων, καθώς οι καθαρίστριες θα χρειάζεται να βρίσκονται 1 ή 2 ή 3 ώρες καθημερινά στον δρόμο για το πήγαινε-έλα της μετακίνησής τους, αντί να είναι απερίσπαστες στο έργο τους.
Και όλα αυτά ενώ, σύμφωνα με τον πίνακα, υπάρχουν εργαζόμενες που βρίσκονται σε υψηλότερες θέσεις, αλλά οι τοποθετήσεις δεν φαίνεται να ακολουθούν μια ξεκάθαρη και αντικειμενική λογική. Απομακρύνονται εργαζόμενες από τα χωριά τους και από σχολεία στα οποία έχουν υπηρετήσει επί δεκαετίες.
Καλούμε τους εκλεγμένους δημοτικούς συμβούλους της ίδιας της πλειοψηφίας (της δημοτικής αρχής) να πάρουν θέση τώρα: Συμφωνούν με αυτές τις μεθοδεύσεις του Δημάρχου τους; Καλύπτουν πολιτικά αυτή την αδικία;
Παράλληλα, πρέπει να πάρουν άμεσα θέση οι Σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων σε συνεργασία με τους Διευθυντές των εκάστοτε σχολείων, καθώς η καθαριότητα και η υγιεινή των παιδιών μας στα σχολεία τίθενται σε άμεσο κίνδυνο λόγω της αναστάτωσης αυτής.
ΕΡΩΤΑΤΑΙ, ΛΟΙΠΟΝ, Η ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΜΑ ΘΑ ΤΕΘΕΙ ΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ:
• Ποια είναι ακριβώς τα κριτήρια των τοποθετήσεων;
• Γιατί μια εργαζόμενη που υπηρετεί επί 10, 15 ή 20 χρόνια σε ένα σχολείο πρέπει ξαφνικά να μετακινηθεί;
• Γιατί εργαζόμενες απομακρύνονται από τον τόπο κατοικίας τους χωρίς να τους δίνεται μια σαφής αιτιολόγηση;
• Ποιος υπολογίζει το οικονομικό κόστος των καθημερινών μετακινήσεων και ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη;
• Και τελικά, ποια αξιοκρατία υπηρετούν αυτές οι αποφάσεις;
Η εργασιακή εξόντωση δεν είναι αξιοκρατία, η οικονομική επιβάρυνση των εργαζομένων δεν είναι διοίκηση και η έλλειψη εξηγήσεων δεν είναι διαφάνεια.
Και αν ο Δήμαρχος πιστεύει ότι οι τοποθετήσεις έγιναν με απόλυτα αξιοκρατικά και αντικειμενικά κριτήρια, τότε δεν έχει παρά να τα δημοσιοποιήσει ξεκάθαρα στο επερχόμενο Δημοτικό Συμβούλιο. Να γνωρίζουν όλοι ποια κριτήρια εφαρμόστηκαν, ποια σειρά τηρήθηκε και για ποιον λόγο κάθε εργαζόμενη τοποθετήθηκε εκεί που τοποθετήθηκε.
Τέλος ο Δήμος είναι ένας θεσμός που ανήκει στους πολίτες και διέπεται από κανόνες ισονομίας. Καμία δημοτική αρχή δεν έχει το δικαίωμα να διαχειρίζεται τις τύχες των εργαζομένων σαν να πρόκειται για προσωπική της ιδιοκτησία.
