«Τότε που η Βόνιτσα είχε γήπεδα χωρίς γραμμές, χωρίς χόρτο και χωρίς εξέδρες — αλλά είχε αλάνες, παρέες και όνειρα.»
Εκεί που μεγαλώσαμε με μια μπάλα.
Υπήρχε μια εποχή που για να παίξεις ποδόσφαιρο στη Βόνιτσα δεν χρειαζόσουν γήπεδο με χόρτο, εξέδρες, αποδυτήρια και προβολείς.
Χρειαζόσουν μια αλάνα.
Και αν είχες μια μπάλα — ακόμη κι αν ήταν παλιά, ξεφούσκωτη ή ταλαιπωρημένη — είχες όλα όσα χρειαζόσουν για να ξεκινήσει ένας αγώνας.
Οι αλάνες ήταν τα δικά μας γήπεδα. Εκεί συναντιόμασταν, εκεί χωριζόμασταν σε ομάδες, εκεί μαλώναμε για ένα γκολ που «ήταν μέσα» ή «ήταν έξω», εκεί πανηγυρίζαμε και εκεί, πολλές φορές, επιστρέφαμε στο σπίτι γεμάτοι χώματα και με τα γόνατα γδαρμένα.
Και η Βόνιτσα είχε τις δικές της αλάνες – χωράφια και τις δικές της ποδοσφαιρικές παρέες.
Ανάμεσά τους ήταν οι Κουραδούλες, στιον Μπαλάσκα ,στου Τζικ ,στον Άγιο Παντελεήμονα
και, βέβαια, η περίφημη ταράτσα στην Ένωση.
Γιατί ναι, ακόμη και μια… ταράτσα μπορούσε να γίνει γήπεδο!
Κάπου εκεί γεννήθηκαν και οι μικρές «ομάδες» της εποχής.
Ο Πανδημητριακός, η Α.Ε. Μπουχαλέως, οι Φονιάδες και άλλες παρέες παιδιών που μπορεί να μην είχαν επίσημα πρωταθλήματα και δελτία, είχαν όμως κάτι πολύ σημαντικότερο: τη δική τους φανέλα μέσα στο μυαλό τους, τη δική τους παρέα και την πεποίθηση ότι κάθε παιχνίδι ήταν τελικός.
Δεν υπήρχαν VAR, διαιτητές και τηλεοπτικές μεταδόσεις.
Ο διαιτητής ήταν συνήθως αυτός που φώναζε πιο δυνατά.
Το VAR ήταν… η μαρτυρία του φίλου που στεκόταν δίπλα.
Και το γκολ μπορούσε να συζητιέται για ολόκληρο το απόγευμα!
Αυτές οι αλάνες, όμως, δεν ήταν μόνο χώροι για ποδόσφαιρο. Ήταν χώροι συνάντησης. Ήταν μέρος της καθημερινής ζωής της Βόνιτσας. Εκεί μάθαμε να συναγωνιζόμαστε, να χάνουμε, να κερδίζουμε, να συμφιλιωνόμαστε μετά από έναν καβγά και την επόμενη μέρα να ξαναβρισκόμαστε όλοι μαζί για το επόμενο παιχνίδι.
Και σήμερα, τόσα χρόνια μετά, αξίζει να τις θυμηθούμε.
Όχι μόνο για το ποδόσφαιρο.
Αλλά για τα παιδιά που υπήρξαμε κάποτε.
Γιατί οι αλάνες μπορεί να χάθηκαν, τα κτίρια να άλλαξαν, οι δρόμοι να πήραν άλλη μορφή και οι παρέες να σκορπίστηκαν.
Οι αναμνήσεις όμως έμειναν.
Και κάποιες από αυτές αξίζει να τις ξαναφέρουμε στην επιφάνεια.
Από εδώ ξεκινά η ιστορία μας.
Η ιστορία των αλανών- χωραφιών της Βόνιτσας.
Και θα την ξετυλίξουμε σιγά-σιγά, μέσα από τα ονόματα των ομάδων, τα πρόσωπα, τα παιχνίδια, τους χώρους και — κυρίως — τις ιστορίες που έμειναν χαραγμένες στη μνήμη όσων έζησαν εκείνα τα χρόνια.
* Οι πληροφορίες είναι από τον Μ.Α με τον οποίο οι συζητήσεις είναι καθημερινές και με τεράστια ιστορικής σημασίας .
*Οι φωτό του άρθρου είναι από το διαδίκτυο και δεν έχουν καμία σχέση με την Βόνιτσα…
