Το βράδυ της Δευτέρας παρακολουθήσαμε στο Κηποθέατρο Πρέβεζας την εξαιρετική μαύρη κωμωδία «Οικογένεια Τσέκμε», μια παράσταση που κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή. Οι ερμηνείες όλων των συντελεστών ήταν εξαιρετικές, με τον Τόλη Παπαδημητρίου να ξεσηκώνει κυριολεκτικά το θέατρο με τις ατάκες και την αστείρευτη ενέργειά του, ενώ η Μαρία Κίτσου, στον ρόλο της Ρόζας, ήταν εξαιρετική. Συνολικά, πρόκειται για μια παράσταση που αξίζει να δει κανείς.
Και κάπου εδώ έρχεται το… «αλλά».
Η εικόνα των καθισμάτων του Κηποθεάτρου μόνο απογοήτευση προκαλεί.
Βρόμικα, γεμάτα μούχλα, σκόνη και ακαθαρσίες, σε σημείο που πραγματικά τα… σιχαίνεται και η σιχασιά. Ναι, στην είσοδο μοίραζαν χαρτάκια για να καθίσει ο κόσμος, όμως αυτό δεν μπορεί να αποτελεί λύση.
Πόσο δύσκολο είναι, άραγε, να καθαριστούν τα καθίσματα ενός χώρου που φιλοξενεί τόσο αξιόλογες πολιτιστικές εκδηλώσεις; Οι καλλιτέχνες δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό και οι θεατές αξίζουν να απολαμβάνουν τις παραστάσεις σε έναν χώρο καθαρό και περιποιημένο.
Ο πολιτισμός δεν είναι μόνο ό,τι συμβαίνει πάνω στη σκηνή. Είναι και ο σεβασμός προς τον χώρο και το κοινό που τον στηρίζει.
Οφείλουμε, πάντως, να ξεκαθαρίσουμε ότι οι συντελεστές της παράστασης δεν φέρουν την παραμικρή ευθύνη για την κατάσταση των καθισμάτων. Αντίθετα, χάρισαν στο κοινό μια εξαιρετική θεατρική βραδιά, με υψηλού επιπέδου ερμηνείες και άφθονο γέλιο. Η κριτική αφορά αποκλειστικά την εικόνα και τη συντήρηση του Κηποθεάτρου, που δεν ανταποκρίνεται στην ποιότητα των παραστάσεων που φιλοξενεί.
