Γράφει ο Σπ. Χούσος.
Όσοι από εμάς είχαμε την τύχη – ή την «ατυχία» όπως έλεγαν τότε, αλλά τύχη θα πω εγώ σήμερα – να πάμε σχολείο μικροί εδώ στη Βόνιτσα, θυμόμαστε καλά τα ποτάμια και τα ρυάκια όπου παίζαμε. Νερά ζωντανά, κομμάτι της παιδικής μας καθημερινότητας. Κι όμως… σήμερα δεν υπάρχουν πια.
Η κλιματική αλλαγή και οι παρεμβάσεις του ανθρώπου στο φυσικό περιβάλλον μάς το υπενθυμίζουν με σκληρό τρόπο. Η φύση επιστρέφει στα γνώριμα εδάφη της, και αυτός είναι ο λόγος που βιώνουμε τα φαινόμενα που είδαμε στη χθεσινή νεροποντή.
Δεν γράφω για να φοβίσω, αλλά για να θυμίσω: όταν χάνεται η ισορροπία, η φύση ζητάει πίσω τον χώρο της. Κι εμείς οφείλουμε επιτέλους να το σεβαστούμε.
Παρόλα αυτά, ας κρατήσουμε και μια νότα αισιοδοξίας. Οι πλημμύρες μάς ταρακούνησαν, αλλά ήταν και ένα ξύπνημα. Ένα μήνυμα ότι μπορούμε – και πρέπει – να δράσουμε πιο υπεύθυνα, με καλύτερο σχεδιασμό, περισσότερη πρόληψη και σεβασμό στο περιβάλλον που μας μεγάλωσε.
Αν μάθαμε κάτι απο τις τελευταίες πλημμύρες, είναι ότι όσα χάθηκαν μπορούν να ξανακερδηθούν. Αρκεί να μην περιμένουμε την επόμενη καταιγίδα για να το θυμηθούμε.
